Ik ben Tine Top en woon samen met mijn partner Dieter in Poperinge.

Ik ben mama van 4 kindjes: Marthe, Warre, Mill en Hannah.
Ik ben opgegroeid op het platteland en kreeg  flink zijn en hard werken met de paplepel ingegeven .

In 2007 werd ons oudste dochtertje Marthe geboren. 

Marthe was een mollige, gezonde, vrolijke baby met een krullend schattig neusje en helderblauwe oogjes. 

Toen Marthe 5 maanden was, werd zij ziek en 2 maanden later kreeg ze de diagnose leukemie, 

met een heel uitzonderlijke uitingsvorm. 

Marthe heeft enorm gevochten tegen de kanker, maar ze heeft de strijd niet gehaald.

Mijn leven stortte in. 

Ik wist niet hoe het verder moest en leefde (verdoofd) verder. 

Ik ging terug werken, werd opnieuw zwanger, probeerde terug mee te draaien met de maatschappij, 

zocht een job die beter bij de Tine van na het overlijden van Marthe paste, …

Vijf maanden nadat Marthe gestorven was, lukte het me niet meer. 

De pijn was ondraaglijk, werd precies steeds erger en erger.

 

 

 

 

Volgend gedichtje vond ik op de blog van een mama die net als ik haar kindje had verloren en exact omschreef hoe ik me toen voelde:

 

“Ik kan niets zinnigs zeggen over rouwen,
alleen dat het vreselijk veel pijn doet.
Soms heb ik het gevoel
‘ dit is te hevig, deze pijn kan ik niet aan.’
In het begin heb ik alles geprobeerd
om minder pijn te voelen.
Op een bepaald moment ging ik gewoon op de grond liggen,
in de hoop dat het dan minder pijn zou doen.
Mensen zeiden tegen me: ‘je doet het goed, je bent sterk.’
Maar…
zij hebben me nooit op de grond zien liggen hé!”

Ik heb veel op de grond gelegen, huilend vanuit een rauwe pijn vanuit het diepste van mijn hart.
Ik had pijn, was boos, had intens veel verdriet maar vond geen manier om hiermee om te gaan. 

 Dit alles had negatieve gevolgen voor mijn relatie, mijn werk, mijn gezondheid, 

mijn geloof in het leven en voor mijn sociale contacten.

Ik voelde ook een druk van de maatschappij om door te gaan met mijn leven

 en de draad terug op te nemen terwijl ik dit eigenlijk niet kon en niet wou.

 

Ik was expert geworden in het negeren van de vele signalen die mijn lichaam gaf

Tot ik er zowel mentaal als lichamelijk letterlijk onderdoor ging. 

Pas toen besefte ik dat ik hulp nodig had.

 

En gaandeweg leerde ik trouw te zijn aan mezelf, leerde ik te rouwen en te leven op de manier die bij mij past, die ik nodig had. 

 

Ik heb ervaren dat we op 2 manieren verder kunnen leven na een ingrijpend verlies: 

overleven òf zoeken hoe we het verlies kunnen integreren in ons leven en terug echt gaan leven. 

Het is aan elk van ons welke manier we kiezen…

 

 

Omdat ik nu weet dat het kan, verder leven na een diep verlies, richtte ik de Troostzolder op. 

Ik heb mijn eigen rouwproces, uit onwetendheid, onbewust moeilijker, langer en lastiger gemaakt. 

Ik wil als rouwcoach jouw begeleiden in jouw proces, zodat je niet zoals ik, je leven nòg extra zwaar maakt.

 

 

 

Vanuit mijn job als hulpverlener, werkte ik reeds met verschillende vormen van verlies. 

Ik was en ben heel gedreven in mijn werk, ik koos niet voor niets de sociale sector.
Marthes leven en afscheid, liet me aan de lijve ondervinden dat er vaak nog een grote kloof zit tussen de theorie en de beleving. 

Hoe veel opleidingen ik ook volgde en hoeveel boeken ik ook las,

 de persoonlijke lijfelijke ervaring van het verlies van een kind kan geen enkele cursus(sen), opleiding(en) of boek(en) weergeven.

 

 

Het is mijn missie om een brug te zijn tussen de theorie en de persoonlijke beleving,

 om jou te gidsen in deze zeer ingrijpende gebeurtenis

 die zowel op psychisch, mentaal, emotioneel, relationeel als spiritueel vlak een invloed kan hebben.

 

Zodat ook jouw leven terug zin kan krijgen en ook jij mag ontdekken 

dat je net als ik bewuster, trouw aan jezelf, verder kan leven na een verlies.