Getuigenissen

S. verlangde om terug bewuster en vreugdevoller door het leven te gaan, na heel wat verlieservaring.

We zijn allebei fan van beeldspraken, dus ging ik op zoek naar een passend beeld voor wat jij voor mij (en ongetwijfeld voor vele andere) betekent.

De mooiste vergelijking die ik kan maken, is die van een zorgzame moeder die haar kind leert fietsen. Je houdt ons vast op de momenten dat we wankelen en dreigen te vallen. Je geeft richting, maar laat tegelijk ruimte om zelf te ontdekken. Jij gelooft erin dat we vroeg of laat zelfstandig kunnen fietsen, zelfs wanneer wij dat zelf nog niet altijd zien. En als we dan toch eens vallen, ben je er. Zorgzaam, luisterend en zonder oordeel. Je helpt ons de schaafwonden te bekijken, je geeft ons de tijd om even op adem te komen… maar je moedigt ons vriendelijk maar vastberaden aan om niet te lang te blijven zitten. Terug op de fiets, want je weet dat we het kunnen. Dankzij jou duf ik vandaag met meer vertrouwen de pedalen rond te draaien. En elke keer dat ik een bocht neem of een hobbel voel, hoor ik jouw stem op de achtergrond: rustig, helder en overtuigd dat ik het kan.

Bedankt dat je er bent, en dat je ons leert fietsen, op onze eigen manier, in ons eigen tempo.

(het enige wat in deze beeldspraak niet echt klopt is dat fietsen gaat over ‘doen’. In Tine haar begeleidingen komt ‘doen’ echter op de tweede plaats. Haar eerste vraag is altijd in essentie: ‘wie wil je zijn of minstens wie wil je worden’? ”Hoe wil je opdagen?’ is dan ook een veel voorkomende vraag in haar begeleiding. Zo eenvoudig, maar zo bijzonder en uitzonderlijk in tijden waar het zo vaak gaat over ‘doen’ en ‘voortdoen’.Tine, jij leert ons dus te zijn wie we echt ten diepste (willen) zijn. )

Greet besefte dat het eindelijk tijd was om zorg te dragen voor zichzelf.

“Ik wil jou bedanken Tine om samen met mij, mijn hobbelig parcours te bewandelen.

Om mij te steunen, om mij te herbronnen om mijn parcours dragelijker te maken.

Jij hielp mij om inzicht te krijgen in zelfzorg en hoe belangrijk en noodzakelijk dit ook voor mij is.

Je toonde mij dat zelfzorg geen egoïsme is maar een nieuwe bron van energie.

Jij triggerde me om die dingen die jaren in mijn hoofd gebakken zaten, anders te gaan bekijken.

Ik dacht dat het normaal was en niet anders kon, maar jij moedigde me keer op keer aan om te zien dat het wél anders kon.

Je hebt me niet losgelaten en steeds herhaald dat het ook anders kon als ik dat zelf echt wou en er ook mee ging oefenen.

Ik wist wel ver weg dat je gelijk had, maar sommige overtuigingen zaten zo vastgeroest in mijn hoofd.

Door het jou steeds opnieuw en opnieuw te horen bij naam noemen, was het daadwerkelijk zo’n opluchting om op een gegeven moment te beseffen dat het me wél lukte om die oude overtuigingen te vervangen door andere, betere, die me vooruit hielpen en me gelukkiger maakten.

Jij hebt mij ook geleerd dat je telkens keuzes mag en kan maken, keuzes die mij verder helpen ipv mezelf te boycotten,

keuzes die mij sterker en met meer vertrouwen in het leven doen staan.

Tine, Jij hebt mij geleerd om mezelf graag te zien, wat anderen daar ook over denken en voelen.

Laatst vroeg je me nog: ‘heb ik nog een meerwaarde in jouw leven.’

Ja Tine, de lessen van het verdringen, leren praten, inzicht over mezelf, de waarden voor mezelf, het accepteren van falen….

Die meerwaarde is bij iedere les op mijn weg een levensles en die zijn voor mij van onschatbare waarde.”

Anne haar zelfwaardegevoel was compleet weg na haar relatiebreuken.

Ik heb een zware periode achter de rug. In 6 jaar tijd 2 scheidingen achter de rug. Dag op dag 3 december zelfde scenario. Mijn 2 mannen met 10 jaar jongere vrouw. Wat voor mij als enorm falen betekende. Ik zat hele dagen mezelf de schuld te geven: dat ik niet goed genoeg was. Ik wilde geen hulp van buitenaf tot mijn kinderen zeiden dat het zo niet verder kon. Ik weende hele dagen, mezelf de schuld geven, mezelf kleineren, mezelf haten. Tot dat ik toch de stap durfde te zetten om bij Tine mijn verhaal te doen. Ik ben haar enorm dankbaar dat ze me de dingen weer helder deed zien. Mezelf graag zien, mezelf de schuld niet geven. Het mooie in het leven weer leren te appreciëren, genieten van kleine dingen. Het is een proces dat je door moet met vallen en opstaan. Dus blijf niet te lang met je verdriet zitten. Zoek op tijd professionele hulp. Neem alle kansen die je kunt. Het leven is te mooi om zo af te zien. Met dank aan Tine.
Anne.

Charlot was helemaal ‘op’.

Mijn batterij was niet alleen leeg, hij was kapot. Ik was fysiek op, maar het zwaarste was de emotionele chaos. De kleinste dingen zorgden al voor tranen. Mijn hoofd zat overvol, maar van binnen voelde ik niets meer.

Ik luisterde naar iedereen, behalve naar mijn eigen lichaam. Het voelde doodeng om ‘nee’ te zeggen, ik zat gevangen in een vicieuze cirkel. Ik had het gevoel dat ik pas iets waard was als ik alles voor anderen deed. Ik cijferde mezelf constant weg en op den duur wou ik me verstoppen voor de wereld.

De omschakeling begon bij Tine. Vanaf het allereerste persoonlijke gesprek voelde ik een betrouwbaar, aangenaam, rust gevoel. Dat was de veilige basis die ik nodig had. De berichtjes tussen de sessies door waren mijn houvast, het zorgde dat ik er niet alleen voor stond op de moeilijke momenten. Mijn batterij laadt terug op, ik heb terug fut en zin om onder de mensen te zijn. Het grootste verschil is dat ik mezelf nu rust durf te gunnen, ik durf nee te zeggen, en ik besef dat dit een ‘ja’ is tegen mezelf. Ik heb minder stress omdat ik naar mijn lichaam luister. Ik ben trots op de weg die ik heb afgelegd. Natuurlijk zijn er nog lastige dagen, maar dat is oke. Ik weet nu ook hoe ik die kan aanpakken.

Dankjewel Tine voor het luisteren, om mij te doen in zien dat ik mezelf mag en kan zijn, zonder mij iets aan te trekken van wat anderen van mijn vinden en voor de vele goeie tips!

M. had een ‘miskraam’ (perinataal verlies).

“Ik droomde er al jaren van om zelf mama te worden. Na ons huwelijk besloten we om ervoor te gaan. Het kon natuurlijk niet snel genoeg gaan, eindelijk een droom die in vervulling zou gaan. Na 6 maanden was het eindelijk zover. Ik was zwanger. Ons geluk kon niet op.

Dat geluk was jammer genoeg van korte duur. Na 10 weken had ik plots bloedverlies. Een miskraam… De wereld stortte in. Mijn grootste droom was plots weg. Dit gebeurde ook nog eens midden in de 1ste lockdown door COVID-19. We konden dus ook nergens heen met ons verdriet en hadden ook niets om naar uit te kijken of om onze gedachten te verzetten. We hadden enkel elkaar.

We troosten onszelf met de gedachte dat het beter nu was dan binnen x-aantal weken of dat het geboren zou worden met een afwijking waardoor het niet levensvatbaar zou zijn. Daarbij konden we er niet veel over zeggen, want het was maar 10 weken.

In het begin was elkaars steun genoeg, maar snel merkte ik dat dit voor mij niet genoeg was. Mijn man had het een plaats kunnen geven, maar mij lukte dit niet. Ik bleef maar elke dag huilen, maanden aan een stuk. Daarbij moest ik bijna elke maand horen dat er 1 van mijn vriendinnen/ kennissen zwanger was. Ik kon zelfs niet blij zijn voor hen. Ik had zodanig veel pijn.

Mijn man kon mij niet meer ongelukkig zien en dwong mij om hulp te zoeken. Ons huwelijk leidde er ook onder. Mijn man was niet meer gelukkig doordat ik altijd “depressief” was en ik was niet gelukkig doordat ik mijn kind kwijt was en het niet direct lukte om opnieuw zwanger te worden. Daarbij konden we er niet meer samen over praten. Mijn man wou verder gaan en dit achter hem laten terwijl ik nog steeds de behoefte had om erover te praten. Ik begreep niet hoe hij dit zo snel achter hem had kunnen laten.

Ik zocht dus hulp en kwam terecht bij Tine. Ons eerste afspraak was voor mij wat onwennig. Wat kon ik erover zeggen? Het was maar 10 weken…
Tine wist precies wat ze moest zeggen. Ze gaf ons kind het bestaan die ikzelf niet durfde te geven. Ongeacht hoe “oud” ons kindje was, het heeft bestaan en het heeft ervoor gezorgd dat ik toen voor de 1ste keer mama werd. De gevoelens die ik voortdurend opdrong om mezelf minder pijn te doen, gaf Tine een waarde. Ik durfde ons kindje geen verder bestaan te geven in ons leven om mezelf en m’n man te sparen. Maar dit was juist hetgeen die mij zo’n pijn deed: ons kindje achter ons zou laten alsof het nooit had bestaan.

Tine gaf mij de moed om ons kindje te laten verder bestaan en het ook een ware plaats te geven in ons gezin en ons huis. Ik moest dit doen als ik daar zelf behoefte aan had, ik moest aan mezelf denken en aan wat ik belangrijk vind. Ik besprak dit met mijn man en hij stond daar ook voor open, terwijl ik dit eerst niet wou doen om hem te sparen. Ik heb de echo van ons 1ste kindje uitgezet en hierdoor heb ik het gevoel dat ons kindje voor altijd deel zal blijven uitmaken van ons gezin.

Tine heeft mij laten inzien dat ik mijn gevoelens niet mag opdringen, maar dat ik ze mag uiten en “leven” geven. Ik kan bepaalde reacties van mensen beter relativeren en heel belangrijk, mijn man en ik hebben elkaar teruggevonden en zijn uiteindelijk samen sterker geworden.”
M.C.